Biohacking



Al een hele tijd ben ik gefascineerd door de combinatie van technologie en biologie. En dan heb ik het nu even niet over bionica en biomimicry (waarbij de natuur als voorbeeld dient voor technologie) maar over de andere kant: het zogenaamde Biohacking (synthetische biologie, biological engineering), oftewel het technologisch modificeren van de natuur.
Kevin Kelly, co-founder van QS, schreef erover in zijn boek What Technology Wants. Biologie en technologie komen steeds dichter bij elkaar en dat levert allerlei spannends op. 
Zo zag ik bijvoorbeeld enkele weken geleden, bij TEDxBrussel, de talk van Antony Evans, over 'glowing plants'. Wat als we planten zo kunnen maken dat ze overdag licht zouden absorberen, om dat 's nachts weer af te geven? Dan hebben we geen lantaarnpalen meer nodig!
(Bij mensen die enige tijd geleden zomergast Daan Roosegaarde zagen, gaan er nu belletjes rinkelen.) 

We leven in fascinerende tijden. In een nieuwe renaissance, zoals ik het noem. Of zoals Peter Diamandis stelt in Abundance: dit is het exponentiële tijdperk, waarin op technologisch gebied enorme sprongen gemaakt gaan worden. Er kunnen straks dingen, die we nu nog niet eens voor mogelijk houden. Het is absoluut niet ondenkbaar dat het over twintig jaar volstrekt normaal is om lenzen te implanteren met een infraroodfunctie, waarmee we in het donker kunnen zien (dat gaat onze generatie dus nog meemaken, hè). En natuurlijk, veel mensen zullen hierbij meewarig hun hoofd schudden, maar bedenk dat er bij de inmiddels algemeen geaccepteerde kunstheup en pacemaker ook ooit meewarig is gekeken....

In dit kader is het boeiend om de rapporten van Darpa (Defence Advanced Research Projects Agency) te lezen. Of dit: Global Trends 2030 . Of Inferno van Dan Brown, waarin transhumanisme een prominente rol speelt. 
 

Ik besef heus dat het niet allemaal positief is en dat er een hoop (ethische) kanttekeningen zijn te maken, maar voorlopig volg ik de ontwikkelingen met grote interesse.
Ik vind het zelfs zo interessant, dat ik heb besloten de confrontatie ermee aan te gaan. Samen met Melissa Oudshoorn van TEDxGroningen heb ik me aangemeld voor een experiment; ik ga een chip in mijn hand laten plaatsen. Net als Amal Graafstra. KLIK!



Als het goed is heb ik in februari het pakketje in huis - en dan moet ik dus nog even iemand zien te vinden die het ding daadwerkelijk onder mijn huid gaat knutselen.
(Nouja, niets nieuws onder de zon, in de Baja Beach Club konden VIP-bezoekers al in 2004 met een onderhuidse chip hun drankjes betalen.)


Ik ben reuze benieuwd. Wat kan ik er straks allemaal mee? Hoe en voor welke toepassingen ga ik de chip programmeren? Als Melissa en ik elkaar een hand geven, kunnen we dan informatie uitwisselen? 

(Ik vind het heus ook wel een beetje eng, hoor, maar ja, iets eng vinden heeft me nog nooit ergens van weerhouden.)

Meer hierover als het zover is!
 

Deeleconomie & reputatie-economie



Wat Jeremy Rifkin schreef in The Age of Access is ontegenzeggelijk actueel: half Nederland heeft het inmiddels over de deeleconomie.
Bezit wordt steeds minder belangrijk, het gaat erom dat je toegang hebt tot de dingen die je nodig hebt. 
Ik zeg altijd maar zo: Je kunt veel beter vrienden hebben met een zeilboot, dan zélf een zeilboot.
Nee serieus, waarom zou je zelf een hogedrukspuit in je schuur willen hebben staan (die je misschien hooguit twee keer per jaar nodig hebt) als je buurman er al een heeft? En die je heus wel mag lenen, omdat de buurman op zijn beurt weet dat hij jouw boormachine mag gebruiken in voorkomende gevallen?  



Dingen delen scheelt geld, het scheelt ruimte en het is - om het woord maar weer eens te gebruiken - duurzaam. 
Sociale initiatieven op dit vlak schieten uit de grond. Zo kun je je auto delen via Mywheels, je maaltijden op Thuisafgehaald, voor het lenen van allerlei spullen kijk je op Peerby en er bestaat tegenwoordig ook al een platform om je niet afgestempelde treinkaartjes een tweede leven te geven. 

De deeleconomie heeft overigens alles te maken met de reputatie-economie, waarover ik Justien Marseille al jaren geleden hoorde spreken. 
De meeste mensen zijn heus hartstikke bereid hun spullen uit te lenen, maar niet aan mensen die stom zijn en dingen stuk en vies maken. Logisch!
Het is dus handig om een goede reputatie te hebben. Je reputatie is namelijk je sociaal kapitaal.
Tara Hunt schreef hierover een boek: The Whuffie Factor. (Leuk detail: ik was betrokken bij de vertaling en mijn vriendje Erno Hannink schreef het voorwoord.)
De titel ontleende ze aan Down and out in the magic kingdom, een Science Fiction roman uit 2003 van Cory Doctorow, over een economie van overvloed, waarin geld geen rol meer speelt. Het enige betaalmiddel is de zogenaamde whuffie, waarvan de waarde wordt bepaald door het respect en de waardering die anderen voor je hebben.

(Dat vind ik dus leuk hè, als dingen die  SF schrijvers bedenken, daadwerkelijk uitkomen!)
 

Netflix




Spotify en Netflix zijn ook voorbeelden van het 'tijdperk van toegang'. Aan Spotify ben ik al een tijd gewend (voor wie het leuk vindt is hier een lijst met mijn 30 mooiste nummers) maar sinds kort heb ik ook Netflix. En ik ben amazed! 
Het mag geen geheim zijn dat ik enorm van series hou. Ik heb altijd heel veel gedownload (niet omdat ik niet wilde betalen, maar omdat het nou eenmaal de enige manier was om de series te zien die ik wilde) maar nu met Netflix hoeft dat niet meer! Althans, gebruikmakend van deze hack dan, waarmee ook het buitenlandse aanbod ineens beschikbaar is.

Het leuke toeval wil dat ik enige tijd geleden een cadeautje kreeg van Philips, nadat ik een bijdrage had geleverd aan hun Health Care conferentie.
Ik kreeg een tv.
En buiten dat ie nógal bizar groot is, blijkt het ook nog eens een Smart-tv te zijn! Met ingebouwde wifi, waardoor ik nu dus rechtstreeks streaming naar Netflix kan kijken. Ha!

(Tip: een van de gaafste series die ik onlangs heb gezien is: Luther. Met in de hoofdrol Idris Elba, ook bekend van The Wire
 

90 lezingen



'Learn as much as you can, as quickly as you can, and share your knowledge agressively,' adviseert Tim Sanders in zijn boek Love is the killer app. 
Nou, met dat veel en snel leren zat het bij mij wel goed de laatste tijd. In amper twee weken woonde ik 90 lezingen bij, verdeeld over drie TEDxen, een Permanent Beta dag en Kijk Live!  
Een geweldslawine van kennis en inspiratie, zogezegd. Heerlijk om af en toe even niet zelf op een podium te staan, maar naar anderen te kijken en luisteren.

Van TED wordt gezegd dat het hoogtepunt alweer voorbij is, maar ik kijk daar anders tegenaan en hoe dan ook, ik heb in elk geval weer enorm genoten. Elke TEDx heeft zijn eigen dynamiek, dat is zo leuk. In elke stad is het anders, heerst er een andere sfeer en wordt er op een andere manier met sponsoren en publiek omgegaan.
In Amsterdam vond de conferentie ditmaal niet in de Schouwburg plaats maar ter ere van het vijfjarig jubileum in het Concertgebouw, in Groningen viel me de atypische selectie van genodigden op (en dat er zo weinig bekenden waren!?) en in Brussel stond ik met name versteld van het hoge niveau van sprekers. Bekijk bijvoorbeeld deze talk van Mikko Hypponen, over Prism en privacy. (Kijken. 18 welbestede minuten.) 



De derde Permanent Beta dag was wederom een succes. Met heel veel sprekers en heel veel enthousiaste bezoekers.
Martijn Lampert van Motivaction presenteerde onder andere de voorlopige bevindingen van het Da Vinci onderzoek. (Welke eigenschappen zijn in deze tijd nodig om dingen in beweging te zetten en voor elkaar te krijgen?) De definitieve resultaten deel ik hier uiteraard, als het onderzoek afgerond is.
Ook een zeer interessant verhaal kwam van Rutger van Zuidam, over de Bitcoin, de alternatieve digitale valuta, waar de laatste tijd zoveel over te doen is.
Op Fast Moving Targets vescheen er onlangs een leuk artikel over.  

KIJK Live! had op 5 november de beste editie tot nu toe. Tegen de mensen die bang zijn dat het niet goed komt met KIJK - nu het tijdschrift is afgedankt door Sanoma - wil ik even zeggen: maak je geen zorgen. KIJK wordt heus binnenkort geadopteerd door een nieuw baasje en intussen gaat het hartstikke goed met KIJK én met KIJK live! 
Op de derde editie sprak onder andere forensisch onderzoeker en bloedspattenanalyst Martin Eversdijk over zijn werk en over de rare dingen die Dexter soms doet op televisie. 
Diederik Jekel, wetenschapsjournalist hield een prachtig pleidooi over waarom KIJK absoluut moet blijven en Arian Visser vertelde over kernfusie, als het mogelijke antwoord op het huidige energieprobleem. En toverde vervolgens plasmabollen tevoorschijn uit een magnetron.
Ik bedoel maar. Daar had je bij willen zijn. 
De volgende editie is gepland op 9 december, als altijd in de Meet and Workspace van de Beurs van Berlage in Amsterdam. De toegang is gratis, inloop vanaf 19:30 uur. 
 

dresden




Naast het bijwonen van al die lezingen deed ik natuurlijk ook zelf nog wat: er moest ook nog gewerkt worden. Ik sprak onder andere op een zelforganisatiecongres en op het Nationale Payroll Congres en: ik had een klus in Dresden, als spreker op het jaarcongres van de ANVR (de reisorganisatie die het de laatste tijd best zwaar heeft gehad met de val van OAD).
Heel gastvrije mensen, moet ik zeggen. Zo hadden ze bijvoorbeeld - heel luxe - een speciale vlucht geregeld rechtstreeks naar Dresden. 
En wat een mooie stad is het! Prachtige gebouwen. (Mazzelpik die ik ben, kwam ik ook nog een bekende tegen met privileges, die ons een geweldige rondleiding gaf door de catacomben van het operagebouw.) 
Al met al een vruchtbaar tripje. Ik heb veel mogen zien, veel geleerd en mooie contacten gelegd.
Ik ontmoette Marc Linssen, scenarioschrijver van o.a. Goede Tijden en de Prooi, die samen met zijn broer  een productiemaatschappij runt. Ik heb Wiet de Bruijn leren kennen, de CEO van Veen, Bosch en Keuning (uitgever van o.a Deepak Chopra, Eckart Tolle en Dan Brown!) en ik had een ontmoeting met Georg Prinz Zur Lippe (familie van, inderdaad), eigenaar van een wijngoed en nauw betrokken bij Stiftung Familienunternehmen, een van de belangrijkste ondernemingsnetwerken van Duitsland. 

Het kon er wel eens op neerkomen dat ik meer in Duitsland ga doen. (Gelukkig is er inmiddels een Duitse vertaling van Kleintje Easycratie en van mijn interview in het Managementboek Magazine.)


Portretreeks



Ik ben langzaam bezig een serie portretten aan te leggen van 'gewone bijzondere mensen' die ik tegenkom in mijn leven. 
Onlangs verscheen in deze reeks een portret van Jan Willem Wolff, de held van wie ik onwijs veel heb geleerd.
Eerder al was daar een interview met Martijn de Groot over QS en het QSI.
And more to come, dus! 
 

WEggeven



Ja, toen stond er in de nieuwsbrief van vorige maand wel zo'n leuk geboortekaartje van het 'babyblokje', maar daar hoorde natuurlijk nog iets bij: Ik geef er drie weg!
Dus KLIK>>

Ken je de Waka Waka? Dat is de meest efficiënte zonnecellamp (en telefoonlader) ter wereld. Ik geef er twee weg.  KLIK>>
(En dan gaan er dus ook meteen twee naar de Filippijnen).


Mazzelaars van vorige maand:
Kinderen en de kunst van het contact maken van Lidion Zierikzee gaat naar: Jacqueline Santbergen
Steen voor Steen van David Robertson naar: JanfolkerT Muizelaar en Elsbeth Sonnega

En de winnaar van setje lease-kleding van MudjeansSuzanne Plasmeijer

Hou je mailbox in de gaten!

OVER MARTIJN

 

Ik hou mij bezig met het verbinden van mensen, informatie en ideeën. Dynamiek fascineert me. Net zoals persoonlijke ontwikkeling en groei.

We leven in interessante tijden, de netwerk- en informatiesamenleving biedt grote kansen en mogelijkheden voor de mensheid.



BOEKINGEN


Ik heb sinds afgelopen jaar een nieuw verhaal te vertellen, als vervolg op easycratie:

 

Internet is cutting out the middleman - sneller en efficiënter organiseren in de nieuwe netwerksamenleving

 

Inmiddels ben ik ook aan het experimenteren met nieuw materiaal, o.a. over Da Vinci en  'Lief zijn werkt beter'.

Wil je dat ik een presentatie kom houden op een congres of bijeenkomst?

 

Vul het boekingsformulier in >



WORD AMBASSADEUR VAN EASYCRATIE


Als je enthousiast bent over Kleintje Easycratie en je wilt er HEEL VEEL weggeven, dan kan dat! Ambassadeurs kunnen tegen inkoopsprijs (1 euro) de boekjes bestellen, vanaf 20 stuks.

Klik hier voor het formulier.
 
Alvast ontzettend bedankt voor het verspreiden van onze  ideeën!
 
Overigens is het nog altijd mogelijk om GRATIS de Easycratie  iPhone & iPad app te downloaden!!

Easycratie op de voet volgen? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief.

 


ASLANDER APPTIPS

Due 
Due is serieus de meest irritante en daarmee de meest effectieve reminder-app die ik ooit gehad heb.

De app synct tussen iOS en OS X (dat is handig!) en helpt me om wat meer discipline en routine in mijn leven te krijgen.
Hij herinnert me eraan dat ik dagelijks fruit moet eten, water moet drinken bij het opstaan, push-ups moet doen en meer van die dingen die best verstandig zijn, maar o zo makkelijk te vergeten.

 


LEUKE EVENTS


4 december: (NIEUW!) Pre trending topics 

9 december: vierde KIJK Live! 

18 december: Operation Education 

 
 
 



HACK!




Strijkkralen, je kent ze wel. Je kunt er hartstikke leuke eh.. onderzetters mee maken. 
Wat je er ook mee kunt doen, bedacht Alette Baartmans, is je iPhonekabeltje personaliseren. Daar passen ze namelijk precies omheen!
Kies je kleur, snij het strijkkraaltje voorzichtig open met een mesje en frummel hem om het kabeltje (twee is nog leuker: eentje bij het stekkertje, en eentje bij de usb-plug).
Nooit meer gedoe; altijd je eigen snoertje. 


FIJNE MUZIEKJES


Beluister mijn lijst met leuke liedjes op Spotify.

(Ik schreef er al eens over. Kijk, hier.)

 


MUST READ


Een boeiend en nogal heftig blog over de voedingsindustrie.

Een leuk artikel in Trouw over QS


MUST WATCH


TEDxBrussel: Mikko Hypponen


VERLANGLIJSTJE


Heb je per ongeluk veel aan me gehad de laatste tijd? En wil je iets terug doen?
Hier is mijn wishlist :).
Overigens: van boekenbonnen word ik altijd blij. 
 



NOVY'S WIJNTIP 

(Hoezo, Novy's wijntip?)



Het is eigenlijk een beetje raar, dat ik hier nou een Pinotage als wijntip breng.
Ik ben namelijk eigenlijk niet zo ‘van de pinotage’. Er zit vaak zo’n dingetje in, zo’n rubberachtig smaakje, iets dat in de verte doet denken aan brandende autobanden.
Ik zei altijd: ‘Okee, op vakantie in Zuid-Afrika, gezellig rond zo’n braai, met uitzicht over een mooi Afrikaans landschap, dan zou het nog wel te hachelen zijn.’  
Maar toen had ik deze Pinotage nog niet geproefd, van winery Longridge in Stellenbosch.
Wat een fantastische wijn! Niks brandende autobanden, eerder…geroosterde amandelen! Pruimen, kruiden, chocola!
En het zou natuurlijk helemaal fantastisch zijn om deze wijn te drinken bij een braai in Zuid-Afrika, maar het hoeft niet! Ik schonk en dronk hem ­bij een Indische rijsttafel (waarvan menig wijnkenner zich achter de oren zal krabben) en zelfs daar bleef ie bij overeind. Ik bedoel maar.


Naar alle 'vuurtorenwijnen' ≥>